cancrum

Discretiva

cancrum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
cancrum	casus accusativus singularis	substantivi cancer

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkan.krum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: can·crum — morphologica: cancr-um

Loci

Aulus Cornelius Celsus ca. -25…+50

Caelius Aurelianus fl. 400

Hildegardis Bingensis 1098-1179

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class. (ca. 30 p.C.n.)

• Locus, in quo cubabit, tepidus esse debebit. Balneum quoque, dum parum vulnus purum est, inter res infestissimas est: nam id et umidum et sordidum reddit, ex quibus ad cancrum transitus esse consuevit. Levis frictio recte adhibetur, sed is partibus, quae longius absunt a vulnere. —De Medicina Celsi

Latinitas postclassica

saec. V.

• si enim easdem constringere voluerimus, celerrima praefocatio consequetur; at si abstinere neglexerimus, celerior mortis effectus sanguinis effusione perspicitur, vel, si forte sanguinis fluorem effugerit quis, cancrum atque gangraenam non effugiet ob augmenta tumoris. —Celerum passionum libri III Caelii Aureliani

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Et etiam quemadmodum in rapacitate lupi, et cum ipso velut in qualitate cervi et cancri, ut praedictum est, hominem interdum invadunt, quia aliquando quemadmodum in lupo infernales poenas homini offerunt, ita ut solummodo quasi per cervum, id est per fidem, et velut per cancrum, id est per fiduciam, absque aliis iustis operibus eas evadere possit, ipsi fallaciter promittunt, deinde autem illum multoties in desperationem ducunt. —Liber divinorum operum simplicis hominis Hildegardis