audiuntur

Discretiva

audiuntur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
audiuntur	tertia pluralis	praesens	passiva	indicativus	audiō (audīre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /au̯.diˈun.tur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: au·di·un·tur — morphologica: audi-untur

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Accedunt etiam poetae, qui cum magnam speciem doctrinae sapientiaeque prae se tulerunt,  audiuntur  leguntur ediscuntur et inhaerescunt penitus in mentibus. Cum vero eodem quasi maxumus quidam magister populus accessit atque omnis undique ad vitia consentiens multitudo, tum plane inficimur opinionum pravitate a naturaque desciscimus, ut nobis optime naturae vim vidisse videantur, qui nihil melius homini, nihil magis expetendum, nihil praestantius honoribus, imperiis, populari gloria iudicaverunt. —Tusculanae disputationes Ciceronis

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• a Bosporo quoque in aliam vastitatem panditur nulla satietate, donec exspatianti lacus Maeotii rapinam suam iungant. invitis hoc accidisse terris indicio sunt tot angustiae atque tam parva naturae repugnantis intervalla, ad Hellespontum DCCCLXXV p., ad Bosporos duos vel bubus meabili transitu – unde nomen ambobus – , etiam quaedam in dissociatione germanitas concors: alitum quippe cantus canumque latratus invicem  audiuntur , vocis etiam humanae commercia, inter duos orbes manente conloquio, nisi cum id ipsum auferunt venti. —Naturalis historia Plinii

Vide etiam:  → audiuntur (Vicicitatio)