audiatur

Discretiva

audiatur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
audiātur	tertia singularis	praesens	passiva	coniunctivus	audiō (audīre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /au̯.diˈaːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: au·di·ā·tur — morphologica: audi-atur

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (66 a.C.n. / 688 a.u.)

• Ego me, iudices, ad eam causam accedere, quae iam per annos octo continuos ex contraria parte  audiatur  atque ipsa opinione hominum tacita prope convicta atque damnata sit, facile intellego: sed si qui mihi deus vestram ad me audiendum benevolentiam conciliarit, efficiam profecto, ut intellegatis nihil esse homini tam timendum quam invidiam, nihil innocenti suscepta invidia tam optandum quam aequum iudicium, quod in hoc uno denique falsae infamiae finis aliqui atque exitus reperiatur. —Pro A. Cluentio oratio Ciceronis

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• sucus eius exprimitur et e radice. florem vibones vocant, qui collectus, priusquam tonitrum  audiatur , et devoratus securos in totum annum a metu anginae praestat. Frisi, gens tum fida, in qua castra erant, monstravere illam. mirorque nominis causam, nisi forte confines oceano Britanniae veluti propinquae dicavere. non enim inde appellatam, quoniam ibi plurima nasceretur, certum est etiam tum Britannia libera. —Naturalis historia Plinii

Vide etiam:  → audiatur (Vicicitatio)