audiamur

Discretiva

audiamur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
audiāmur	prima pluralis	praesens	passiva	coniunctivus	audiō (audīre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /au̯.diˈaːmur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: au·di·ā·mur — morphologica: audi-amur

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (46 a.C.n. / 708 a.u.)

• Intellegenter autem ut  audiamur  et attente, a rebus ipsis ordiendum est. Sed facillime auditor discit et quid agatur intellegit si complectare a principio genus naturamque causae, si definias, si dividas, si neque prudentiam eius impedias confusione partium nec memoriam multitudine; quaeque mox de narratione dilucida dicentur, eadem etiam huc poterunt recte referri. Ut attente autem  audiamur , trium rerum aliqua consequemur; nam aut magna quaedam proponemus aut necessaria aut coniuncta cum ipsis apud quos res agetur. —Partitiones oratoriae Ciceronis

Vide etiam:  → audiamur (Vicicitatio)