aruerit

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg aruerit dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
āruerit tertia singularis perfectum activa coniunctivus āreō (ārēre)
āruerit tertia singularis futurum exactum activa indicativus āreō (ārēre)

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /aːˈru.erit/(classice)
Syllabificatio phonetica: ā·ru·e·rit — morphologica: aru-erit

Loci[+/-]

Hildegardis Bingensis
1098-1179
Franciscus Petrarca
1304-1374
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

  • Et cum masculus aut femina in libidine ardet, si quis homo illum vel illam in cuti eius viridi Wolfesgelegena tetigerit, in amore illius ardebit, et deinde postquam herba illa aruerit, masculus aut femina, qui cum eadem herba tactus est, de amore illo quo incensus est, fere infatuatur, ita quod stultus deinceps erit. —Subtilitates diversarum naturarum creaturum Hildegardis [1][2]

Latinitas humanistica

saec. XIV.

  • Tu qui vetustate gloriaris, vide ne gloriam ipsa vetustas extinxerit neu iam radix aruerit, cuius floribus vis ornari. —De remediis utriusque fortune Petrarcae [3]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Hildegardis Bingensis - Subtilitates diversarum naturarum creaturum. (Universitas Turicensis): Liber primus. Cap. CLVI. - De Wolfesgelegena.  — aruerit
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: aruerit.
  3. Franciscus Petrarca (Italice: Francesco Petrarca) - De remediis utriusque fortune. (Universitas Turicensis): Liber I. 16: De origine generosa — aruerit