aratam

Discretiva

aratam dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
arātam	casus accusativus singularis · genus femininum	participii arātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /aˈraːtam/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·rā·tam — morphologica: arat-am

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XIII.

• [Palladius] [in libro XI de agricultura] Eodem quoque mense plante cardui ponuntur, quas cum ponemus, radices eorum summas ferro resecamus ac fimo cingimus, trium pedum spatio separamus incrementi causa; pedali scrobe depositas bimas aut trimas; cinerem sepe sub hyeme, diebus siccis fimum miscebimus. Hoc etiam mense sinapim seremus, terram diligit aratam et si fieri potest congestitiam, quamvis ubicumque nascatur. —Speculum doctrinale Vincentii Bellovacensis (ca. 1190-1264). Liber sextus. De hortis eodem mense conserendis CXXXII.