arari

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg arari dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
arārī
praesens passiva infinitivus arō (arāre)

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /aˈraːriː/(classice)
Syllabificatio phonetica: a·rā·rī — morphologica: ar-ari

Loci[+/-]

Marcus Terentius Varro -37 C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.

  • Fere operarii modo et bubulci pro portione addendi ad maioris modos fundorum, ii quoque, si similis est ager. Sin est ita dissimilis, ut arari non possit, quod sit confragosus atque arduis clivis, minus multi opus sunt boves et bubulci. —De agricultura Varronis [1][2]

saec. I.

  • terra in futurum proscinditur Vergilio maxime auctore, ut glaebas sol coquat. utilior sententia, quae non nisi temperatum solum medio vere arari iubet, quoniam in pingui statim sulcos occupent herbae, gracili insecuti aestus exsiccent omnemque sucum venturis seminibus auferant. talia autumno melius arari certum est. —Naturalis historia Plinii [3]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Terentius Varro - De re rustica / de agricultura. (Loeb Classical Library, Londinio MCMXXXIV). Liber primus, XVIII. — arari
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: arari.
  3. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XVIII, 65. p. 242 — arari