approbare

Discretiva

approbare dictio est in variis linguis:

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
approbāre	secunda singularis	praesens	passiva	imperativus	approbō (approbāre)
approbāre	—	praesens	activa	infinitivus	approbō

API: /ap.proˈbaːre/

Syllabificatio phonetica: ap·pro·bā·re — morphologica: ap-prob-are

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

saec. II. (ca. 170–177 p.C.n.)

Has volgi de Scipione opiniones confirmare atque  approbare  videbantur dicta factaque eius pleraque admiranda. Ex quibus est unum huiuscemodi. Assidebat obpugnabatque oppidum in Hispania situ, moenibus, defensoribus validum et munitum, re etiam cibaria copiosum, nullaque eius potiundi spes erat, et quodam die ius in castris sedens dicebat, atque ex eo loco id oppidum procul visebatur. —Noctes Atticae A. Gellii ^[1]

Vide etiam: → approbare (Vicicitatio)

↑ Aulus Gellius, Noctes Atticae libri viginti. (Peter K. Marshall, Oxonii MCMLXVIII). Liber sextus. Capitulum I: Admiranda quaedam ex annalibus sumpta de P. Africano superiore, [7] — approbare