antagonistam

Discretiva

antagonistam dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
antagōnistam	casus accusativus singularis	substantivi antagōnista

Appellatio pronuntiatusque

API: /antagoːˈnistam/

(classice)

Syllabificatio phonetica: an·ta·gō·nis·tam — morphologica: ant-agonist-am

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• Antagonistam exprobratorem, veteratorem illum Italum (si rite ferunt) praedicant, evehunt, nihil supra. Defuturum tibi animum respondendi (sed decoctorum fide) spondent; defuturas animo vires: defecisse Lipsio frontem, mentem, ebuccinant, immanem impietatem, apertaeque idolomaniae ad summum ventum clamant: legentes scupent, referentes horrescunt. —Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum Iusti Lipsii (1547-1606). Epistola DCCCLV. Rudolphus Buclandus I. Lipsio. Lovanium.