antagonistam

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg antagonistam dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
antagōnistam casus accusativus singularis substantivi antagōnista

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /antagoːˈnistam/(classice)
Syllabificatio phonetica: an·ta·gō·nis·tam — morphologica: ant-agonist-am

Usus[+/-]

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

  • Antagonistam exprobratorem, veteratorem illum Italum (si rite ferunt) praedicant, evehunt, nihil supra. Defuturum tibi animum respondendi (sed decoctorum fide) spondent; defuturas animo vires: defecisse Lipsio frontem, mentem, ebuccinant, immanem impietatem, apertaeque idolomaniae ad summum ventum clamant: legentes scupent, referentes horrescunt. —Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum Iusti Lipsii (1547-1606). Epistola DCCCLV. Rudolphus Buclandus I. Lipsio. Lovanium.