anas

Latine

Anates

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈanas/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·nas — morphologica: anas

Nomen substantivum

an|as, -atis fem.

1. Avis palmipes ordinis anseriformium.

Declinatio

f.	sing.	plur.
nom.	anas	anatēs	I
gen.	anatis	anatum anatium	II
dat.	anatī	anatibus	III
acc.	anatem	anatēs	IV
abl.	anate	anatibus	VI
voc.	anas	anatēs	V

Translationes

Avis palmipes	dilatare ▼

Avis palmipes	collabi ▲

Anglice: duck (en) Batave: eend (nl) f Catalane: ànec (ca) m, ànega (ca) f Dacoromane: rață (ro) f Esperantice: anaso (eo) Finnice: ankka (fi), sorsa (fi) Francogallice: canard (fr) m Germanice: Ente (de) f Graeca Antiqua: νῆττα f ‎(nêtta) Hispanice: pato (es) m, ánade (es) f Italice: anatra (it) f, anitra (it) f Lusitane: pato (pt) m, pata (pt) f Slovene: raca (sl) f, racak (sl) m Suecice: and (sv) c, anka (sv) c

Discretiva

anas dictio est in variis linguis:

• Hibernice: anas

Formae affines

Suecice

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
anas	—	praesens	passiva	indicativus	ana
anas	—	praesens	passiva	infinitivus	ana

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈɑːnas/

Syllabificatio phonetica: a·nas

Loci

Marcus Terentius Varro -116…-27

P. Ovidius Naso -42…+18

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 47-45 a.C.n.)

• Sunt etiam animalia in aqua, quae in terram interdum exeant: alia Graecis vocabulis, ut polypus, hippospotamios, crocodilos, alia Latinis, ut rana, anas, mergus; a quo Graeci ea quae in aqua et terra possunt vivere vocant ἀμφίβια. E quis rana ab sua dicta voce, anas a nando, mergus quod mergendo in aquam captat escam. —De lingua Latina Varronis

class.  (ca. 2-8 p.C.n.)

• visa fugit nymphe, veluti perterrita fulvum

cerva lupum longeque lacu deprensa relicto

accipitrem fluvialis anas; quam Troius heros

insequitur celeremque metu celer urget amore. —Metamorphoses Ovidii Nasonis