agitaverant

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg agitaverant dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
agitāverant tertia pluralis plusquam perfectum activa indicativus agitō (agitāre)

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /agi'taːwerant/(classice)
Syllabificatio phonetica: a·gi·tā·ve·rant — morphologica: agitav-erant

Loci[+/-]

Quintus Curtius Rufus ca. 50 Apuleius ca. 125-170
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I.

  • Rex introduci coniuratos praeter Callisthenen iussit, atque, quae agitaverant, sine cunctatione confessi sunt. Increpantibus deinde universis eos ipse rex, quo suo merito tantum in semet cogitassent facinus, interrogat. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi [1][2]

Latinitas postclassica

saec. II.

  • Iamque clara die mollitie cubilis refota lassitudine vegetus exurgo atque illos qui meae tutelae pervigiles excubias agitaverant ausculto de meis sic altercare fortunis: «Adhucine miserum istum asinum iugi furore iactari credimus?» «Immo vero iam virus increscente saevitia prorsus extinctum.» —Metamorphoseon libri XI Apulei [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Quintus Curtius Rufus - Historiae Alexandri Magni. (Bibliotheca Augustana), Liber VIII. Capitulum VI, p. 29 — agitaverant
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: agitaverant.
  3. 3.0 3.1 Apuleius - Metamorphoseon libri XI. (Bibliotheca Augustana): Liber IX. Capitulum III. Versus 1 — agitaverant