aestimaturo

Discretiva

aestimaturo dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
aestimātūrō	casus dativus singularis · genus masculinum	participii aestimātūrus
aestimātūrō	casus ablativus singularis · genus masculinum	participii aestimātūrus
aestimātūrō	casus dativus singularis · genus neutrum	participii aestimātūrus
aestimātūrō	casus ablativus singularis · genus neutrum	participii aestimātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ae̯stimaːˈtuːroː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: aes·ti·mā·tū·rō — morphologica: aestimat-ur-o

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. VI.

• Callistratus libro tertio de cognitionibus. Divus Pius Claudio rescripsit pro mensura cuiusque delicti constituendum in eos, qui apud iudices instrumenta protulerunt, quae probari non possint: aut si plus meruisse videatur, quam ex forma iurisdictionis pati possint, ut imperatori describatur aestimaturo, quatenus coerceri debeant. —Digesta Iustiniani Augusti Iustiniani I. Augusti (c.482–565). Liber quadragesimus octavus. De lege Cornelia de falsis et de senatus consulto Liboniano.