aestimaturo

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg aestimaturo dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
aestimātūrō casus dativus singularis · genus masculinum participii aestimātūrus
aestimātūrō casus ablativus singularis · genus masculinum participii aestimātūrus
aestimātūrō casus dativus singularis · genus neutrum participii aestimātūrus
aestimātūrō casus ablativus singularis · genus neutrum participii aestimātūrus

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /ae̯stimaːˈtuːroː/(classice)
Syllabificatio phonetica: aes·ti·mā·tū·rō — morphologica: aestimat-ur-o

Usus[+/-]

Latinitas mediaevalis

saec. VI.

  • Callistratus libro tertio de cognitionibus. Divus Pius Claudio rescripsit pro mensura cuiusque delicti constituendum in eos, qui apud iudices instrumenta protulerunt, quae probari non possint: aut si plus meruisse videatur, quam ex forma iurisdictionis pati possint, ut imperatori describatur aestimaturo, quatenus coerceri debeant. —Digesta Iustiniani Augusti Iustiniani I. Augusti (c.482–565). Liber quadragesimus octavus. De lege Cornelia de falsis et de senatus consulto Liboniano.