aedificati

Discretiva

aedificati dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
aedificātī	casus genitivus singularis · genus masculinum	participii aedificātus
aedificātī	casus genitivus singularis · genus neutrum	participii aedificātus
aedificātī	casus nominativus pluralis · genus masculinum	participii aedificātus
aedificātī	casus vocativus pluralis · genus masculinum	participii aedificātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ae̯.di.fiˈkaːtiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ae·di·fi·cā·tī — morphologica: aedi-ficat-i

Loci

Marcus Terentius Varro -116…-27

M. Tullius Cicero -106…-43

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (56 a.C.n. / 698 a.u.)

• Multa me in epistula tua delectarunt, sed nihil magis quam patina tyrotarichi. nam de raudusculo quod scribis, ‘μήπω μέγ’ εἴπῃς πρὶν τελευτήσαντ’ ἴδῃς.’

 Aedificati  tibi in agris nihil reperio. in oppido est quiddam de quo est dubium sitne venale, ac proximum quidem nostris aedibus. hoc scito, Antium Buthrotum esse Romae ut Corcyrae illud tuum. nihil quietius, nihil alsius, nihil amoenius. —Epistolae ad Atticum Ciceronis

class.  (ca. 47-45 a.C.n.)

• Clivos Publicius ab aedilibus plebei Publiciis qui eum publice aedificarunt. Simili de causa Pullius et Cosconius, quod ab his viocuris dicuntur  aedificati . Clivus proximus a Flora susus versus Capitolium Vetus, quod ibi sacellum Iovis Iunonis Minervae, et id antiquius quam aedis quae in Capitolio facta. —De lingua Latina Varronis

Vide etiam:  → aedificati (Vicicitatio)