Cicerone

Discretiva

Cicerone dictio est in variis linguis:

• Dacoromane: Cicerone
• Germanice: Cicerone
• Italice: Cicerone

Dictiones similes

• Anglice: cicerone
• Batave: cicerone
• Dacoromane: cicerone
• Francogallice: cicérone, cicéroné
• Hispanice: cicerone
• Italice: cicerone
• Lusitane: cicerone

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
Cicerōne	casus ablativus singularis	nominis Cicerō

Appellatio pronuntiatusque

API: /kikeˈroːne/

(classice)

Syllabificatio phonetica: Ci·ce·rō·ne — morphologica: Ciceron-e

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Etymologia, quae verborum originem inquirit, a Cicerone dicta est ‘notatio’, quia nomen eius apud Aristotelem invenitur σύμβολον, quod est nota; nam verbum ex verbo ductum, id est veriloquium, ipse Cicero, qui finxit, reformidat. —Institutio oratoria Quintiliani