Cicero

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkikeroː/, [ˈkɪkɛroː]

(classice)

Syllabificatio phonetica: Ci·ce·rō — morphologica: Cicer-o

Notatio

← Latine: cicer

Nomen proprium

Cicer|ō, -ōnis masc.

1. Cognomen Romanum gentis Tulliae.

Declinatio

f.	sing.	plur.
nom.	Cicerō	—	I
gen.	Cicerōnis	—	II
dat.	Cicerōnī	—	III
acc.	Cicerōnem	—	IV
abl.	Cicerōne	—	VI
voc.	Cicerō	—	V

Nomina clara

• Marcus Tullius Cicero

Translationes

Cognomen Romanum	dilatare ▼

Cognomen Romanum	collabi ▲

Anglice: Cicero (en) Bulgarice: Цицерон (bg) m ‎(Ciceron) Dacoromane: Cicerone (ro) m Francogallice: Cicéron (fr) m Germanice: Cicero (de) Hispanice: Cicerón (es) m Italice: Cicerone (it) m Lusitane: Cícero (pt) m Ruthenice: Цицерон (ru) m ‎(Ciceron)

Loci

Velleius Paterculus ca. -20/+35

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

Marcus Valerius Martialis 40-103

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Nihil tam indignum illo tempore fuit quam quod aut Caesar aliquem proscribere coactus est aut ab ullo Cicero proscriptus est. Abscisaque scelere Antonii vox publica est, cum eius salutem nemo defendisset qui per tot annos et publicam civitatis et privatam civium defenderat. —Historiae Romanae Vellei

saec. I.

• Quare non inmerito ab hominibus aetatis suae regnare in iudiciis dictus est, apud posteros vero id consecutus ut Cicero iam non hominis nomen sed eloquentiae habeatur. Hunc igitur spectemus, hoc propositum nobis sit exemplum, ille se profecisse sciat cui Cicero valde placebit. —Institutio oratoria Quintiliani

saec. I.

• Silius haec magni celebrat monimenta Maronis,

Iugera facundi qui Ciceronis habet.

Heredem dominumque sui tumulive larisve

Non alium mallet nec Maro nec Cicero. —Epigrammata M. Valerii Martialis