Centauris

Discretiva

Centauris dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
Centaurīs	casus dativus pluralis	nominis Centaurus
Centaurīs	casus ablativus pluralis	nominis Centaurus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kenˈtau̯.riːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: Cen·tau·rīs — morphologica: Centaur-is

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

Isidorus Hispalensis 560-636

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (versio II, ca. 5 p.C.n.)

• an fera Centauris indicere bella coegit

Atracis Haemonios Hippodamia viros –

tu fore tam iusta lentum Menelaon in ira

et geminos fratres Tyndareumque putas? —Heroides Ovidii Nasonis

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

• Centauris autem species vocabulum indidit, id est hominem equo mixtum, quos quidam fuisse equites Thessalorum dicunt, sed pro eo quod discurrentes in bello velut unum corpus equorum et hominum viderentur, inde Centauros fictos adseruerunt. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis

Latinitas nova

saec. XVI.  (1591 p.C.n.)

• Quibus deinde ad nostra tempora praesumptuosorum et arrogantissimorum grammaticorum diluvium successit, qui recitatis a fonte Graecorum textibus, synopsibus, erotematibus, enchiridiis, spicilegiis, thesauris, ad Ciceronis et veri Latii amussim interpretationibus, variis (cum originalium falsificatione, ut aliquid inde noviter sibi cudendum pro literario specimine conquirerent) lectionibus, ut novarum litium de legitimo textu e regione adiecto protoplastes et archimandritae — asinorum patres censerentur, innumerabilibus tabulis, lexiconibus, item isagogiis, id est introductoriis seu si dicere mavis exclusoriis, in extremam confusionem perduxerunt, quemadmodum a semiferis Centauris invulnerabilis Caeneus innumerabilium saxorum atque sylvarum ponderosa congerie oppressus iacuit. —De triplici minimo et mensura Iordani Bruni