mentior

E Victionario
Salire ad: navigationem, quaerere
Mentior

Latine[+/-]

Notatio[+/-]

mens

Verbum temporale[+/-]

ment|ĭor, -īri, -ītus sum

  1. Veritatem (consilio) non dicere.

Coniugatio[+/-]

Radix praesens ment-
Praesens indicativum
dep. sing. plur.
I. mentior mentimur
II. menteris mentiminī
III. mentitur mentiuntur
Imperativus
dep. mentere mentiminī
Imperativus futurus
II. mentitor
III. mentitor mentiuntor
Praesens subiunctivum
dep. sing. plur.
I. mentiar mentiāmur
II. mentiāris mentiāminī
III. mentiātur mentiantur
Imperfectum indicativum
dep. sing. plur.
I. mentiēbar mentiēbāmur
II. mentiēbāris mentiēbāminī
III. mentiēbātur mentiēbantur
Imperfectum subiunctivum
dep. sing. plur.
I. menterer menterēmur
II. menterēris menterēminī
III. menterētur menterentur
Futurum indicativum
dep. sing. plur.
I. mentiar mentiēmur
II. mentiēris mentiēminī
III. mentiētur mentientur
Infinitivi
act. dep.
praes. mentī
perf. mentītus (-a, -um) esse
Participia
praes. mentiens, -ientis
perf. mentītus, -a, -um
fut. mentītūrus, -a, -um
Gerundia et supina
subst. mentiendum, -ī
adiect. mentiendus, -a, -um
supina mentītum, mentītū

Dictiones derivatae[+/-]

Translationes[+/-]

Anglice

lie en

Francogallice

mentir fr

Germanice

lügen de