hortor

Hortor

Latine

Haec dictio adhuc stipula est. Amplificando eam adiuvabis Victionarium meliorari.

Verbum deponens

hort|or, -arī, -atus

1. Appellare ut alius aliquid faciat.

Coniugatio

Radix praesens hort-
Praesens indicativum
dep.	sing.	plur.
I.	hortor	hortāmur
II.	hortāris	hortāminī
III.	hortātur	hortāntur
Imperativus
dep.	hortāre	hortāminī
Imperativus futurus
II.	hortātōr	—
III.	hortātōr	hortantor
Praesens subiunctivum
dep.	sing.	plur.
I.	horter	hortēmur
II.	hortēris	hortēminī
III.	hortētur	hortentur
Imperfectum indicativum
dep.	sing.	plur.
I.	hortābar	hortābāmur
II.	hortābāris	hortābāminī
III.	hortābātur	hortābantur
Imperfectum subiunctivum
dep.	sing.	plur.
I.	hortārer	hortārēmur
II.	hortārēris	hortārēminī
III.	hortārētur	hortārentur
Futurum indicativum
dep.	sing.	plur.
I.	hortābor	hortābimur
II.	hortāberis	hortābiminī
III.	hortābitur	hortābuntur

Infinitivi act. dep. praes. — hortārī perf. —

Participia praes. hortans, -antis perf. hortātus, -a, -um fut. hortātūrus, -a, -um

Gerundia et supina subst. hortandum, -ī adiect. hortandus, -a, -um supina hortātum, hortātū