gallus

Gallus

Latine I

Gallus post gallinam.

Appellatio

•    

  
   /ˈgal.lus/ (classice)

Nomen substantivum

gall|us, -ī (masc.; fem. gallina)

1. zool. Mas avis speciei qui taxonomice Gallus gallus vocatur.

Declinatio

	sing.	plur.
nom.	gallus	gallī
voc.	galle	gallī
acc.	gallum	gallōs
gen.	gallī	gallōrum
dat.	gallō	gallīs
abl.	gallō	gallīs

Translationes

Anglice

rooster

Latine II

Notatio

Fortasse idem quod gallus I?

Nomen proprium

Gall|us, -ī masc.

1. Quoddam cognomen Romanum.

Declinatio

nom.	Gallus
voc.	Galle
acc.	Gallum
gen.	Gallī
dat.	Gallō
abl.	Gallō

Latine III

Notatio

Cf. vocem Palaeograecam Γάλλος (Gallos)

Nomen proprium

Gall|us, -ī n

1. geog. Flumen Phrygiae et Bithyniaeque, quod hodie Turcis Göksu vocatur.
2. Corybas.

Declinatio

	sing.	plur.
nom.	Gallus	Gallī
voc.	Galle	Gallī
acc.	Gallum	Gallōs
gen.	Gallī	Gallōrum
dat.	Gallō	Gallīs
abl.	Gallō	Gallīs

Latine IV

Nomen proprium

Gall|us, -a, -um

1. Gallorum vel qui ad Gallos pertinet.
2. subst.masc. Vir Gallicus; unus ex Gallis.

Declinatio

sg.	m	f	n		pl.	m	f	n
nom.	Gallus	Galla	Gallum		nom.	Gallī	Gallae	Galla
voc.	Galle	Galla	Gallum		voc.	Gallī	Gallae	Galla
acc.	Gallum	Gallam	Gallum		acc.	Gallōs	Gallās	Galla
gen.	Gallī	Gallae	Gallī		gen.	Gallōrum	Gallārum	Gallōrum
dat.	Gallō	Gallae	Gallō		dat.	Gallīs	Gallīs	Gallīs
abl.	Gallō	Gallā	Gallō		abl.	Gallīs	Gallīs	Gallīs

Translationes

Anglice

adj. Gallic ; subst. Gaul