cuniculus

Cuniculus

Latine

Cuniculus.

Cuniculus in horto villae Gregorianae quem Anien transfluit.

Appellatio

•  /kuˈni.ku.lus/ (ecclesiastice)
•  /kuˈniːku.lus/ (classice)
•  {{{ipa}}} (kə·nĭkʹ·yə·ləs) (modo Anglico)

Notatio

Secundum Aelianum, nomen est Ibericum. (De Natura Animalium, 13.)

Nomen substantivum

cŭnīcŭl|us, -ī masc.

1. Una ex multis speciebus leporum parvorum, praecipue Europeaea (Oryctolagus cuniculus).
2. Via subterranea, seu specus longus inter duo loca.

Declinatio

	sing.	plur.
nom.	cŭnīcŭlus	cŭnīcŭlī
voc.	cŭnīcŭle	cŭnīcŭlī
acc.	cŭnīcŭlum	cŭnīcŭlōs
gen.	cŭnīcŭlī	cŭnīcŭlōrum
dat.	cŭnīcŭlō	cŭnīcŭlīs
abl.	cŭnīcŭlō	cŭnīcŭlīs

Dictiones derivatae

Latine cuniculus	→ Graeca Antiqua κύνικλος (cyniclos)	= Neograece † κόνικλος (kóniklos)
	= Catalane conill
	= Francogallica Antiqua conil	→ Anglice coney
	= Hispanice conejo
	= Italice coniglio	⇒ Neograece κουνέλι (kunéli)
	= Lusitane coelho

Loci

Guilelmus de Conchis

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

saec. XII.

Cuniculus est via subterranea, per quam homo latenter incedit ab uno loco ad alium, et inde etiam quoddam animal cuniculus appellatur, quia scilicet habitat in cavernis terre, qui et cirogrillus dicitur. Hic autem cuniculos vocat integumenta, quia quemadmodum in cuniculis latent huiusmodi animalia, ita et in integumentis veritas quasi obscure continetur. Die Fiktionalität im Höfischen Roman von Gertrud Grünkorn, p. 63, Wilhelm von Conches (Guilelmus de Conchis) Boethiuskommentar, manuscriptum Troyes 1331, fol. 69r, confer E. Jeaneau, Lectio philosophorum, p. 139

Translationes

Anglice

(lepus) rabbit

Hispanice

(lepus) conejo masc.

Graeca Antiqua

(lepus) κύνικλος (cyniclos, masc.)