conor

Conor

Latine

Haec dictio adhuc stipula est. Amplificando eam adiuvabis Victionarium meliorari.

Verbum deponens

con|or, -arī, -atus

1. pergere ut aliquid efficeretur.

Coniugatio

Radix praesens con-
Praesens indicativum
dep.	sing.	plur.
I.	conor	conāmur
II.	conāris	conāminī
III.	conātur	conāntur
Imperativus
dep.	conāre	conāminī
Imperativus futurus
II.	conātōr	—
III.	conātōr	conantor
Praesens subiunctivum
dep.	sing.	plur.
I.	coner	conēmur
II.	conēris	conēminī
III.	conētur	conentur
Imperfectum indicativum
dep.	sing.	plur.
I.	conābar	conābāmur
II.	conābāris	conābāminī
III.	conābātur	conābantur
Imperfectum subiunctivum
dep.	sing.	plur.
I.	conārer	conārēmur
II.	conārēris	conārēminī
III.	conārētur	conārentur
Futurum indicativum
dep.	sing.	plur.
I.	conābor	conābimur
II.	conāberis	conābiminī
III.	conābitur	conābuntur

Infinitivi act. dep. praes. — conārī perf. —

Participia praes. conans, -antis perf. conātus, -a, -um fut. conātūrus, -a, -um

Gerundia et supina subst. conandum, -ī adiect. conandus, -a, -um supina conātum, conātū