confugio

Confugio

Latine

Haec dictio adhuc stipula est. Amplificando eam adiuvabis Victionarium meliorari.

Notatio

← cum + fugio

Verbum transitivum

confug|ĭō, -ĕre, confugī, confugiturus

1. fugere ad aliquem locum

Coniugatio

Radix praesens confug-
Praesens indicativum
act.	sing.	plur.		pass.	sing.	plur.
I.	confugiō	confugimus		I.	confugior	confugimur
II.	confugis	confugitis		II.	confugeris	confugiminī
III.	confugit	confugiunt		III.	confugitur	confugiuntur
Imperativus
act.	confuge	confugite		pass.	confugere	confugiminī
Imperativus futurus
II.	confugitō	confugitōte		II.	confugitor	—
III.	confugitō	confugiuntō		III.	confugitor	confugiuntor
Praesens subiunctivum
act.	sing.	plur.		pass.	sing.	plur.
I.	confugiam	confugiāmus		I.	confugiar	confugiāmur
II.	confugiās	confugiātis		II.	confugiāris	confugiāminī
III.	confugiat	confugiant		III.	confugiātur	confugiantur
Imperfectum indicativum
act.	sing.	plur.		pass.	sing.	plur.
I.	confugiēbam	confugiēbāmus		I.	confugiēbar	confugiēbāmur
II.	confugiēbās	confugiēbātis		II.	confugiēbāris	confugiēbāminī
III.	confugiēbat	confugiēbant		III.	confugiēbātur	confugiēbantur
Imperfectum subiunctivum
act.	sing.	plur.		pass.	sing.	plur.
I.	confugerem	confugerēmus		I.	confugerer	confugerēmur
II.	confugerēs	confugerētis		II.	confugerēris	confugerēminī
III.	confugeret	confugerent		III.	confugerētur	confugerentur
Futurum indicativum
act.	sing.	plur.		pass.	sing.	plur.
I.	confugiam	confugiēmus		I.	confugiar	confugiēmur
II.	confugiēs	confugiētis		II.	confugiēris	confugiēminī
III.	confugiet	confugient		III.	confugiētur	confugientur

Radix perfecta confug-
Perfectum indicativum
act.	sing.	plur.
I.	confugī	confugimus
II.	confugistī	confugistis
III.	confugit	confugērunt
Perfectum subiunctivum
act.	sing.	plur.
I.	confugerim	confugerīmus
II.	confugerīs	confugerītis
III.	confugerit	confugerint
Plusquam perfectum indicativum
act.	sing.	plur.
I.	confugeram	confugerāmus
II.	confugerās	confugerātis
III.	confugerat	confugerant
Plusquam perfectum subiunctivum
act.	sing.	plur.
I.	confugissem	confugissēmus
II.	confugissēs	confugissētis
III.	confugisset	confugissent
Futurum perfectum
act.	sing.	plur.
I.	confugerō	confugerimus
II.	confugeris	confugeritis
III.	confugerit	confugerint

Infinitivi act. pass. praes. confugere confugī perf. confugisse

Participia praes. confugiēns, -entis perf. confugitus, -a, -um fut. confugitūrus, -a, -um

Gerundia et supina subst. confugiendum, -ī adiect. confugiendus, -a, -um supina confugitum, confugitū