bellicus

Bellicus

Latine

Formae aliae

• (prisce) duellicus

Notatio

← bellum

Nomen adiectivum

bellĭc|us, -a, -um

1. √ De bello.
2. Bellicosus.

Declinatio

sg.	m	f	n		pl.	m	f	n
nom.	bellĭcus	bellĭca	bellĭcum		nom.	bellĭcī	bellĭcae	bellĭca
voc.	bellĭce	bellĭca	bellĭcum		voc.	bellĭcī	bellĭcae	bellĭca
acc.	bellĭcum	bellĭcam	bellĭcum		acc.	bellĭcōs	bellĭcās	bellĭca
gen.	bellĭcī	bellĭcae	bellĭcī		gen.	bellĭcōrum	bellĭcārum	bellĭcōrum
dat.	bellĭcō	bellĭcae	bellĭcō		dat.	bellĭcīs	bellĭcīs	bellĭcīs
abl.	bellĭcō	bellĭcā	bellĭcō		abl.	bellĭcīs	bellĭcīs	bellĭcīs

Translationes

Anglice

√ martial ; (bellicosus) bellicose

Graeca Antiqua

πολέμιος (polemios) , πολεμικός (polemicos)

Polonice

√ wojenny ; (bellicosus) wojowniczy

Dacoromane

belicos m , martial m , războinic m