absum

Absum

Latine

Appellatio

absum, abesse, afui

   

 /ˈapsum aˈbesse ˈafui/ (ecclesiastice)

Notatio

← ab + sum.

Verbum intransitivum

absum, abesse, āfuī (sine supino)

1. √ Esse a loco; non esse in loco.
2. distantiam habere ab aliquo loco.

Coniugatio

Praesens ab- + sum Praesens indicativum act. sing. plur. I. absum absumus II. abes abestis III. abest absunt Imperativus act. abes abeste Praesens subiunctivum act. sing. plur. I. absim absīmus II. absīs absītis III. absit absint Imperfectum indicativum act. sing. plur. I. aberam aberāmus II. aberās aberātis III. aberat aberant Imperfectum subiunctivum act. sing. plur. I. abessem abessēmus II. abessēs abessētis III. abesset abessent Futurum indicativum act. sing. plur. I. aberō aberimus II. aberis aberitis III. aberit aberunt

Radix perfecta āfu- Perfectum indicativum act. sing. plur. I. āfuī āfuimus II. āfuistī āfuistis III. āfuit āfuērunt Perfectum subiunctivum act. sing. plur. I. āfuerim āfuerīmus II. āfuerīs āfuerītis III. āfuerit āfuerint Plusquam perfectum indicativum act. sing. plur. I. āfueram āfuerāmus II. āfuerās āfuerātis III. āfuerāt āfuerant Plusquam perfectum subiunctivum act. sing. plur. I. āfuissem āfuissēmus II. āfuissēs āfuissētis III. āfuisset āfuissent Futurum perfectum act. sing. plur. I. āfuerō āfuerimus II. āfueris āfueritis III. āfuerit āfuerint

Infinitivi sing. plur. praes. abesse — perf. āfuisse fut. āfore

Participia praes. absens, -entis perf. — fut. āfutūrus, -a, -um

Gerundia et supina subst. — adiect. — supina —

Dictiones derivatae

• absentio

Loci

Nep.

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

saec. I.

• ab oppido milia passuum decem abesse. —Cornelius Nepos