luna

E Victionario

Index 1 Latine 1.1 Notatio 1.2 Appellatio 1.3 Nomen substantivum 1.4 Declinatio 1.5 Translationes

[+/-] Latine

[+/-] Notatio

Pro *luxna, a lingua prisca Indoeuropaea *louk-sneH₂, a *leuk- “lux”.

[+/-] Appellatio

•    

  
   /ˈluː.na/ (classice)

[+/-] Nomen substantivum

lūn|a, -ae f

1. √ Orbis caelestis qui circum orbem terrae revolvit; satelles terrae; planeta secundarius, cuius lux, quae hausta est a Sole, repercutitor terrae, et servit ut depellere tenebras noctis.
   1. Satelles similaris planetae alius.

      Marti duo lunae sunt.

   2. → mensis
   3. → nox
   4. Signum bicorne quae lunam crescentem repraesentat, sicut ☽.
2. L⁓ Dea Romana lunae.

[+/-] Declinatio

	sing.	plur.
nom.	lūna	lūnae
voc.	lūna	lūnae
acc.	lūnam	lūnās
gen.	lūnae	lūnārum
dat.	lūnae	lūnīs
abl.	lūnā	lūnīs

[+/-] Translationes

Anglice √ the moon ☞en—the moon is earth's satellite, “luna satelles terrae est”; ' —Mars has two moons., “Marti duae lunae sunt” ¶ Anglice Moon etiam nomen proprium lunae nostrae est, et saepe adhibitur, praesertim quando aliae lunae etiam dicuntur. Catalane √ lluna f. ☞ca Gamilaraay √ gilay ☞kld Germanice √ der Mond m. ☞de—Der Mond ist der Satellit der Erde, “luna satelles terrae est”; ' —Der Mars hat zwei Monde., “Marti duae lunae sunt” Graeca Antiqua √ σελήνη (selēnē, f) Hebraice √ יָרֵחַ (yare'aĥ, m.) ☞he, לווין (lawian, m.) ☞he Hispanice √ luna f. ☞es

Finnice √ kuu ☞fi Francogallice √ lune f. ☞fr Italice √ luna f. ☞it Iaponice √ 月 (tsuki) ☞ja Lusitane √ lua f. ☞pt Polonice √ księżyc m. ☞pl Ruthenice √ луна (luna, f.) ☞ru—Луна спутник Земли, “luna satelles terrae est”; ' —Марс имеет две луны., “Marti duae lunae sunt”