Acheron

E Victionario

Index 1 Latine 1.1 Appellatio 1.2 Formae aliae 1.3 Notatio 1.4 Nomen proprium 1.5 Declinatio 1.6 Translationes 1.7 Loci 1.7.1 Latinitas Romana 2 Formae affines

[+/-] Latine

[+/-] Appellatio

Acheron, Acherontis

•    

  
   /ˈakeron akeˈrontis/ (ecclesiastice)

[+/-] Formae aliae

• Acheros
• Acheruns (-untis)

[+/-] Notatio

A Palaeograece Ἀχέρων (Acherōn).< ὁ ἄχεα ῥέων (ho akhea rheōn, flumen maeroris)

[+/-] Nomen proprium

Ăchĕr|ōn, -ŏntis masc.

1. Flumen infernum, et per synecdochen infernus ipse.
2. Flumen Graecum, in Epiro.

[+/-] Declinatio

nom.	Ăchĕrōn
voc.	Ăchĕrōn
acc.	Ăchĕrŏntem
gen.	Ăchĕrŏntis
dat.	Ăchĕrŏntī
abl.	Ăchĕrŏnte

[+/-] Translationes

Anglice

Acheron ☞^en

Graeca Antiqua

Ἀχέρων (Acherōn, masc.)

Hispanice

Aqueronte masc. ☞^es

Ruthenice

Ахеронт masc. ☞^ru

[+/-] Loci

Aennius

Plinius major

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

[+/-] Latinitas Romana

antiq.

• Acherontem obibo, ubi Mortis thesauri obiacent. — Scenica Aennii, 245

class.

• strepitum... Acherontis aurari. — Georgica Vergilii, 2.492
• Age porro: Iovem et Neptunum deum numeras; ergo etiam Orcus frater eorum deus, et illi, qui fluere apud inferos dicuntur, Acheron, Cocytus, Pyriphlegethon; tum Charon, tum Cerberus di putandi. —Natura Deorum Ciceronis, l. 3
• Cocyti fremitus, trauectio Acherontis. —Tusculanae Disputationes Ciceronis, l. 10

saec. I.

• 77: in eum defertur amnis Acheron, e lacu Thesprotiae Acherusia profluens XXXV passuum inde et mille pedum ponte mirabilis omnia sua mirantibus. —Naturalis Historia Plinii Maioris, l. 4.

[+/-] Formae affines

Acheron etiam dictio est in aliis linguis:

• Anglice: Acheron